braint

Oddiwrth Wiciadur, y geiriadur rhydd.
Jump to navigation Jump to search

Cymraeg

Enw

braint b (lluosog: breintiau, breiniau)

  1. Mantais neu ffafr arbennig; hawl neu freintryddid na roddir i bobl eraill; triniaeth ffafriol.
  2. (cyfraith) Athrawiaeth cyfraith gwlad sy'n amddiffyn cyfathrebiadau penodol rhag cael eu defnyddio fel tystiolaeth mewn llys.

Termau cysylltiedig

Dihareb

Cyfieithiadau